Urine-incontinentie

Oorzaken

Urine-incontinentie is geen ziekte, maar een symptoom, dat op verschillende manieren tot uiting kan komen en waaraan een groot aantal oorzaken ten grondslag kan liggen. Bij de vrouw is de oorzaak van urine-incontinentie in principe een verzwakte of beschadigde bekkenspier of een beschadigd bekkenweefsel, die voorkomt dat de urinebuis strak genoeg aansluit om de urine in de blaas te houden.

Om voor u de beste therapievorm te kunnen bepalen, moet uw arts niet alleen de oorzaak, maar ook de soort urine-incontinentie verduidelijken. Hiervoor zal uw arts u grondig onderzoeken en een volledige medische geschiedenis opnemen.

In principe zal uw huisarts of gynaecoloog de eerste basisonderzoeken uitvoeren en u dan evt. doorverwijzen naar een specialist (uroloog). Deze arts zou u kunnen onderzoeken met een breed scala van geavanceerde diagnostische tests. Hieronder vindt u een toelichting.

Soorten urine-incontinentie

De urine-incontinentie is aan de hand van de symptomen in vijf basistypen in te delen. Deze kunnen zowel onafhankelijk van elkaar als gecombineerd optreden. In veel vallen zullen patiënten symptomen van meerdere soorten incontinentie vertonen.

1.      Stress Urine Incontinentie (SUI):
Door een lichamelijke activiteit, (bijv. tillen, fysieke training, niezen of hoesten) verhoogt de druk op uw blaas en uw blaassluitspier. Deze belasting leidt tot onvrijwillig urineverlies. De meest voorkomende oorzaak van stressincontinentie is de gebrekkige ondersteuning van de blaas en de urinebuis door de omliggende bekkenspieren en het bekkenweefsel. Hierdoor kan bij drukuitoefening een hypermobiliteit en/of een sfincterinsufficiëntie ontstaan. Bij de hypermobiliteit gaan de urinebuis en de blaashals van uit hun normale positie verliggen en kunnen daarom plotselinge drukstijgingen in de buikruimte niet meer gecompenseerd worden, waardoor ongewenst urine ontkomt. Een intrinsieke sfincterinsufficiëntie (ISD) treedt op als de blaassluitspier niet meer strak genoeg gesloten kan worden om de urine tijdens inspanningen in de blaas te houden. Het gevolg is continu urineverlies.

2.      Drang Incontinentie:
In dit geval kan uw blaassluitspier weliswaar functioneren, maar uw blaas of uw detrusorspier is overactief. Hierdoor zal de blaas tot veel contracties worden aangespoord. Deze hebben weer tot gevolg dat uw blaas geen normale urinehoeveelheden meer kan opnemen en u voelt een overweldigende urinedrang. Vaak gevolgd door onvrijwilliger urineverlies (voordat u op het toilet bent). Deze toestand wordt vaak ook als "overactieve blaas" of "instabiele blaas" aangegeven.

3.      Gemengde incontinentie:
Hiervan is sprake als u zowel de symptomen van de stress- als de drangincontinentie vertoont.

4.      Overloopincontinentie:
Door een versmalling van de urinebuis zal het lastiger worden om de blaas volledig te legen. Hierdoor wordt de urinehoeveelheid in de blaas steeds groter. Dit leidt tot een overrekking en daardoor tot verlies van contractievaardigheid van de blaasspieren. Bovendien ontstaat een hoge interne blaasdruk, die ten slotte tot de opening van de sluitspier leidt. Het gevolg is dat u (druppelsgewijs) urine verliest.

5.      Functionele incontinentie:
Bij dit soort urine-incontinentie is de functie van uw blaas en uw lagere urinewegen in orde. De redenen voor uw urine-incontinentie kunnen lichamelijke en/of mentaalfunctionele tekortkomingen zijn, zoals ontbrekende mobiliteit, waardoor u niet naar het toilet kunt gaan.
 
Oorzaken van urine-incontinentie

Voor urine-incontinentie zijn een groot aantal oorzaken mogelijk:

·        Zwangerschap en vaginale bevalling:
Door een zwangerschap en/of een bevalling kan een verzwakking of beschadiging van de bekkenspieren of het bekkenweefsel ontstaan. Als gevolg hiervan kunnen de spieren en/of het weefsel de blaas en de urinebuis niet meer voldoende ondersteunen, waardoor deze van haar normale positie kan afwijken. De normale functie van het urinekanaal komt in gedrang.

·        Leeftijd en genetische factoren:
Als u spierletsel aan uw bekkenspieren heeft, dan zullen deze tijdens het ouder worden mogelijk verergeren. Deze verandering van de bekkenspieren kunnen bij u mogelijk bijdragen tot het ontstaan van urine-incontinentie.

·        Aandoeningen en ziekten:
De oorzaken van een chronische urine-incontinentie kunnen het gevolg zijn van verschillende aandoeningen of omstandigheden, die de sluitspier beschadigen of verzwakken. Hiertoe behoren problemen aan het ruggenmerg, zoals spina bifida (aangeboren vervorming van de wervelkolom en de neurale buis), een dwarslaesie of een vervorming van de onderste wervelkolom (sacrale agenesie). Echter ook neurologische ziekte, zoals multiple sclerose, Parkinson, een beroerte of diabetes kunnen tot urine-incontinentie leiden.

·        Infecties en Medicatie:
Een tijdelijke urine-incontinentie kunnen worden veroorzaakt door urinekanaal-infecties. Ook kunnen bepaalde medicijnen een kans op tijdelijke incontinentie vergroten.

·        Vetzucht:
Vetzucht veroorzaakt op zich geen incontinentie, maar draagt wel bij aan het ontstaan hiervan door een verhoging van de abdominale druk.

·        Roken:
Roken is geen directe oorzaak van de incontinentie, maar kan urine-incontinentie wel versterken.