Urine-incontinentie

Behandeling & bezoek

Als u een van de vele vrouwen bent, die aan urine-incontinentie lijdt, hoeft u de onaangename gevolgen ervan niet te accepteren en kunt u er actief iets tegen doen.. Er bestaat tegenwoordig een meerdere hulpmiddelen en effectieve behandelingsmogelijkheden, die een normaal alledaags leven weer mogelijk maken. De desbetreffende behandelmogelijkheden verschillen hierbij door de mate van effectiviteit en de invasieve benadering.

Uw arts zal samen met u een behandelmethode kiezen, die het meest succesvol zal zijn. De keuze van één of meerdere behandelmethodes hangt hierbij af van onder meer het soort incontinentie en uw persoonlijke voorkeur.
Hieronder willen wij u graag de meest gangbare methodes voorstellen:

Gedragstherapie: Mocht u aan stressincontinentie lijden, dan kan een gedragstherapie een mogelijke behandeling zijn om uw incontinentie te verminderen. Hieronder volgen verschillende technieken, waarmee u uw blaas en uw sluitspier kunt controleren. Bovendien bevat de therapie het strikt in acht nemen van een planning betreffende:

-       verminderde vochtopname

-       bewust of gecontroleerd urineren (dit wordt bij vrouwen gebruikt, die tot een bepaalde mate hun blaasstand kunnen inschatten).

·        Bekkenspiertraining: Deze oefeningen worden meestal kegeloefeningen genoemd. Met deze oefeningen worden de spieren getraind, die de blaas omringen en voor de ondersteuning van de normale blaasfunctie belangrijk zijn.

·        Beschermend ondergoed: Absorberende inlegstukken, broekjes en speciale bekleding zuigen de gelekte urine op en voorkomen hierdoor de onaangename gevolgen van urine-incontinentie, zoals bijv. natte kleding.

·        Katheter: Sommige vrouwen hebben een permanente katheter, die door de urinebuis of (zelden) door de buikwand wordt aangebracht. De permanente katheter wordt 24 uur per dag gedragen en maakt urineverzameling in een externe drainagezak mogelijk.

Externe hulpmiddelen: Enkele vrouwen gebruiken een pessarium om de incontinentie te vermijden. Dit is een stijve ring, die via de vagina wordt ingebracht en tegen de wand van de vagina en de urinebuis drukt. Door deze druk helpt het pessarium bij de herpositionering van de urinebuis en voorkomt daarmee, met name bij een stress-incontinentie, het urineverlies.

·        Bulkinjecties: Bij deze methode wordt een vulstof, zoals collageen, in het urethrale weefsel gespoten. Door gelijkmatig injecteren wordt het weefsel vergroot en gelijktijdig de urinebuis versmalt, zodat het sluitmechanisme van de blaas weer wordt hersteld.

·        Medicatie: Als u drangincontinentie heeft, kunt u teruggrijpen op een meerdere medicijnen, die bij problemen van de blaascontrole van toepassing kunnen zijn.

Helaas is er op dit moment nog geen medisch middel waarmee de stress-incontinentie kan worden behandeld. Als er bij u sprake is van een gemengde incontinentie (stress- en drangincontinentie) kan uw arts evt. medicamenten voorschrijve, die gericht zijn op de componenten bij drangincontinentie.

Chirurgie: Afhankelijk van de mate en oorzaak van uw incontinentie kan het ook noodzakelijk zijn om een van de volgende behandelmogelijkheden te selecteren:

-       Retropubische suspensie: Deze chirurgische methode wordt bij de behandeling van een hypermobiliteit toegepast en wordt ook wel "burch-methode" genoemd.
Met behulp van deze operatie worden de urinebuis en de blaashals opgetild waarmee de anatomisch correcte positie wordt hersteld.

-       Slingplastiek: Een slingplastiek wordt zowel bij de behandeling van een hypermobiliteit als bij de intrinsieke sfincterinsufficiëntie toegepast. De slingplastiek dient als ondersteuning van uw urinebuis bij verhoogde abdominale druk. Hier zijn 2 verschillende methodes voor:

-           Botgefixeerde slings: Bij deze methode wordt uw urinebuis door een weefsel ondersteund, die tegen het schaambeen wordt geborgd.

-          Zelffixerende sling: Hierbij wordt een sling van weefsel (mesh) ingebracht, die hetzelfde als bij een hangmat uw urinebuis omsluit in een op normale anatomie lijkende positie. Door deze ondersteuning kan ongewenst urineverlies worden vermeden. De sling bestaat uit een materiaal, dat niet alleen licht, maar ook poreus is, zodat dit in het lichaamseigen weefsel kan ingroeien. De sling is zelffixerend, aangezien deze door wrijving en natuurlijk weefselvergroeiing op de juiste positie wordt gehouden.

Het bezoek bij de arts

Uit angst dat tegen het probleem niets kan worden ondernomen, zoeken minder dan de helft van de vrouwen die lijden aan urine-incontinentie medische hulp. Dit is uit onderzoek gebleken 1. Deze vrees is echter ongegrond, want urine-incontinentie kan tegenwoordig zeer goed worden behandeld. Schaamt u zich daarom niet uw arts te raadplegen en medische hulp te accepteren. Dit is de eerste stap terug in het alledaagse leven!

Wat verwacht u bij uw bezoek aan een arts en/of wat kunt u voorbereiden om voor uw arts de diagnose te vereenvoudigen?

Elke patiënt met urine-incontinentie is uniek en heeft een individuele incontinentiebehandeling nodig. Doordat er verschillende soorten, oorzaken en vormen van urine-incontinentie zijn, zal uw arts in het kader van het onderzoek grondig navraag doen betreffende uw ziekteverleden en uw gewoontes betreffende het urineren. Het is belangrijk dat u exact beschrijft, wanneer en onder welke omstandigheden u problemen heeft bij de urinebeheersing. Hierbij kan een "blaasdagboek" helpen. Hierin noteert u van tevoren wanneer u moet urineren en hoeveel u hebt gedronken en gegeten.

In het kader van het onderzoek maken specialisten, zoals gynaecologen, urologen en urogynaecologen, gebruik van een aantal testmethodes. Deze worden gebruikt als meting van de volgende factoren:
·        Hoeveel urine de blaas kan bevatten, voordat u urineert.
·        De kracht waarmee de urine uw lichaam verlaat.
·        De druk in uw volle blaas.
·        Het functioneren van de urethrale sluitspier 1.

Gangbare testen

Voor de diagnose van urine-incontinentie worden enkele tests uitgevoerd. De meest gangbare willen wij kort aan u voorstellen. Natuurlijk kan het ook zo zijn dat uw arts andere of aanvullende tests uitvoert:

·        Pad Test: Bij deze test wordt de hoeveelheid urineverlies bepaald. Dit gebeurt door de meting van gewichtstoename van een absorberend inlegstuk, die u tijdens de specifieke lichamelijke activiteiten draagt.

·        Bepaling van de rest urine (PVR): Hierbij wordt de mate van het legen van uw blaas geschat.

·        Cystometrie: De cystometrie omvat enkele tests, die de interne blaasdruk, het volume, de stabiliteit en de rekbaarheid van de blaas tijdens het vullen, het bewaren en het legen van vloeistof onderzoeken. Hiervoor wordt een katheter in de blaas ingebracht.

·        Uroflowmetrie: Dit meet het volume van de afgevoerde urine in een bepaalde periode en kan bovendien worden gebruikt om de mate van versmalling of verstopping vast te stellen. Ook  kan bij deze methode met behulp van oppervlakelektroden de activiteit van de buik- en bekkenbodemspieren worden gemeten.

·        Cystoscopie: Dit is een visueel onderzoek van uw urinebuis en blaas. Voor dit doeleinde wordt een klein buisje, cystoscoop genoemd, in de urinebuis geleid.

Kies de juiste arts

Voor een adequate behandeling is het belangrijk dat u een uroloog of gynaecoloog kiest die niet alleen de nieuwste behandelmethodes kent, maar hier ook ervaring hiermee heeft.

Een geschikte arts in uw omgeving vindt u Hier.

1. Keller SL. Urinary incontinence: occurrence, knowledge, and attitudes among women aged 55 and older in a rural Midwestern setting. J Wound Ostomy Continence Nurs Jan 1999 v. 26(1) p. 30-8